بهشت

ياد دارم ز پس ان شب باراني،  مادرم ميگفت: تا نشوي مادر  حس انرا تو نداني و تو هرگز نتواني فهميد  لذت درد وصال اي پسرم

 و چه كودكانه پرسيدم من : كه چرا بهشت زير پاي توست؟

  ياد دارم  كه چقدر او خنديد

  سپس او گفت: بهشت هديه اي بود از خدا بر من، وقتي تو را در دل داشتم  بهشت در دستانم بود و تو در جانموروزي كه تو چشم به اين دنيا گشودي،بهشت را با تمام بزرگي بر زمين نهادمو تورا عاشقانه در اغوش كشيدم  پسرم

 اري، براي همين است كه ميگويند:

                                 بهشت زير پاي مادران است

  ياد باد ان روزگاران را  كه چه مات و مبهوت ميشنيدم و چه ساده مي انديشيدم واكنون ز پس ان روزها   هنوز در اين انديشه ام اين چه حسي ست كه هرگز نتوانم فهميد؟